RECITAL FORTEPIANOWY

Daniil TRIFONOV jest zdobywcą III nagrody na XVI Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina w Warszawie (2010) oraz Nagrody Specjalnej Polskiego Radia za najlepsze wykonanie mazurków.
Urodził się 5 marca 1991 roku w Niżnym Nowgorodzie. Jest absolwentem Szkoły Muzycznej im. Gniesinych w Moskwie w klasie Tatiany Zelikman. Od 2009 kształci się w Stanach Zjednoczonych w Cleveland Institute of Music pod kierunkiem Sergieja Babayana. Równolegle studiuje kompozycję.
Daniil Trifonov jest laureatem licznych konkursów muzycznych, m.in.  Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego Republiki San Marino (pierwsza  nagroda, 2008) i Międzynarodowego Konkursu im. Skriabina w Moskwie (piąta nagroda, 2008). W maju 2011 roku artysta zdobył I nagrodę na Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. A. Rubinesteina w Tel-Aviwie, a miesiąc później I nagrodę na Konkursie im. P. Czajkowskiego w Moskwie. Jest jedynym pianistą w historii tego prestiżowego konkursu, który go wygrał,  prezentując w finale koncerty Czajkowskiego i Chopina.
Artysta odbył także liczne tournées koncertowe, podczas których wystąpił w najważniejszych miastach Kanady, Stanów Zjednoczonych (m.in. w Carnegie Hall w Nowym Jorku) i Włoch. Ponadto koncertował w Rosji, Austrii, Francji, Niemczech, Wielkiej Brytanii, Szwajcarii, Chinach oraz w Izraelu. Nagrywał dla wielu stacji radiowych i telewizyjnych. Po Konkursie Chopinowskim wystąpił już w Polsce w Filharmonii Poznańskiej, w Filharmonii Narodowej oraz wykonał I koncert fortepianowy Fryderyka Chopina z Narodową Orkiestrą Symfoniczną Polskiego Radia w Studiu Koncertowym im. W. Lutosławskiego.
Daniil Trifonov należy do najwybitniejszych pianistów młodego pokolenia.

Program recitalu jest niczym spojrzenie na rozkwitającą w dwóch minionych stuleciach pianistykę. Lisztowskie parafrazy pieśni Schuberta to przykład wirtuozerii użytej do ukazania tych kompozycji w zmienionym świetle, jako zaczyn pomysłów od nowa budujących fakturę fortepianową. Z kolei Sonata B-dur Schuberta jest dziełem wprowadzającym do muzyki fortepianowej aurę refleksyjną – to muzyczne rozmyślanie długi czas nie znajdowało uznania wykonawców, lecz w XX wieku zostało docenione. O tym, jak ważną kwestią jest rozwijanie warsztatu pianistycznego świadczy stosunek do etiud, które przed Chopinem kojarzono prawie wyłącznie z męką ćwiczeń palcowych, żmudnych i nudnych, a które pod jego wpływem zmieniły się w pełne poezji i wdzięku miniatury. Debussy’ego wyprawa w świat pełen żywych barw i melodii budowanych w oparciu o „niemelodyczne” interwały wprowadziła muzykę w obszar poza tonalnością, kryjący przeczuwane tylko, lecz dopiero odkrywane możliwości kształtowania intrygujących brzmień. /Zbigniew Andrzej Zając/