KONCERT SYMFONICZNY

Dwie spośród najsłynniejszych Symfonii Mozarta: g-moll (KV 550) i C-dur (KV 551), stały się symbolami perfekcji kompozytora. Jego wspaniałą inwencję uzupełniał równie doskonały warsztat, co staje się oczywistością w zetknięciu z dwoma dziełami powstałymi latem 1788. Niespokojność Symfonii g-moll, jej nadzwyczajna uroda melodyczna, tak jak dostojeństwo i szlachetność brzmienia Symfonii C-dur są dziś powszechnie doceniane lub nawet gloryfikowane, choć rzeczywiste odkrycie wartości muzyki Mozarta stało się faktem dopiero w czwartej i piątej dekadzie XIX wieku. Johannes Brahms, którego „Uwertura tragiczna” jest utworem rzadziej dziś grywanym, należał do grona „restauratorów” spuścizny Mozartowskiej, lecz w swych utworach rzadko nawiązywał do specyfiki stylu wybitnego klasyka, czując się raczej kontynuatorem dzieła Beethovena.

Zbigniew Andrzej Zając

JAN KRENZ - dyrygent i kompozytor; ur. 14 lipca 1926, Włocławek. Podczas okupacji kształcił się pod kierunkiem Zbigniewa Drzewieckiego (fortepian) i Kazimierza Sikorskiego (kompozycja). W latach 1945-47 odbył studia muzyczne w klasie dyrygentury Kazimierza Wiłkomirskiego i klasie kompozycji Kazimierza Sikorskiego w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Łodzi, którą ukończył z odznaczeniem. Jako dyrygent zadebiutował w 1946 w Łodzi. W latach 1947-49 był dyrygentem Filharmonii Poznańskiej. W 1949 związał się z Wielką Orkiestrą Symfoniczną Polskiego Radia w Katowicach, gdzie współpracował do 1951 z Grzegorzem Fitelbergiem. Po jego śmierci w 1953 został dyrygentem i dyrektorem zespołu. Pozostał na tym stanowisku do 1968. W latach 1968-73 pełnił funkcję dyrektora artystycznego Teatru Wielkiego w Warszawie. Równocześnie był dyrygentem orkiestry Danmarks Radio w Kopenhadze, współpracował z orkiestrą Yomiuri Nippon Symphony w Tokio oraz prowadził gościnnie takie zespoły jak: Berliner Philharmoniker, Staatskapelle Dresden, Filharmonia Leningradzka, Concertgebouw Orchestra w Amsterdamie. W latach 1979-82 piastował funkcję Generalmusikdirektor miasta Bonn prowadząc orkiestrę Beethovenhalle. W latach 1983-85 współpracował z Radiem Holenderskim w Hilversum. Uczestniczył regularnie w Międzynarodowym Festiwalu Muzyki Współczesnej „Warszawska Jesień”, otrzymując dwukrotnie – w 1969 i 1974 – nagrodę „Orfeusza” za wykonania muzyki polskiej, oraz w festiwalach w Edynburgu, Bergen, Pradze, Montreux, Osace i Wiedniu. We wrześniu 2005 objął stanowisko dyrektora artystycznego i I dyrygenta Filharmonii Krakowskiej, które piastował do lipca 2008.
Jan Krenz jest laureatem wielu nagród, m.in. otrzymał Złoty Krzyż Zasługi (1952), Nagrodę Państwową II stopnia (1955), Nagrodę Muzyczną Miasta Katowic (1957), dwukrotnie nagrodę Związku Kompozytorów Polskich (1968 i 1996), Nagrodę Państwową I stopnia (1972), nagrodę „Diamentowa Batuta” z okazji 70-lecia Polskiego Radia (1995), Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski, Złoty Medal Zasłużony Kulturze „Gloria Artis” (2005) oraz liczne międzynarodowe nagrody za nagrania płytowe.